Όλα ξεκίνησαν όταν κάποιος στην παρέα έκανε το μεγάλο βήμα. Όταν έπεσε στα γόνατα και ζήτησε την εκλεκτή της καρδιάς του σε γάμο. Ξαφνικά όλα άλλαξαν. Συμπεριφορές, πρόσωπα που πίναμε μαζί καφέ, ύφος, κιλά, κοιλια… Ξαφνικά συνειδητοποίησα πόσο πολλά είναι τα ζευγάρια και πόσο εύκολα και γρήγορα αυξάνονται και πληθύνονται, ους ο Θεός συνέζευξε. Το ζεύγος πήρε πολύ στα ζεστά την νέα “Οικογενειακή Κατάσταση: ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΟ ΓΑΜΟ” και από τότε άρχισε να κάνει παρέα μόνο με ζευγάρια, και δεν εννοώ ζευγάρια που είναι απλά μαζί. Εννοώ τα άλλα, τα παντρεμένα ζευγάρια. 

Ατέλειωτες συζητήσεις για την καθημερινή τους ζωή, για τη δουλειά τις δυσκολίες της ζωής και όντας νιόπαντροι, σφιχταγκαλιασμένοι, μας εξιστορούσαν πως αντιμετωπίζουν μαζί τα εμπόδια που τους φυτεύει η μοίρα στην πορεία τους στη ζωή. Προβάλλοντας βέβαια στο μυαλό μου την ίδια εικόνα 10 χρόνια αργότερα, βλέπω τους ίδιους ανθρώπους όχι σφιχταγκαλιασμένους, αλλά διατηρώντας μια σεβαστή απόσταση, να γκρινιάζουν για την ακρίβεια, τα χάλια στα σχολεία και άλλα τέτοια, αλλά δεν θα σταθώ σε κάτι το οποίο μπορεί να θεωρείτε σκληρή αντιμετώπιση, από την άλλη εγώ θεωρώ υπαρκτό σοσιαλισμό.

Συνήθως σε τέτοιες συζητήσεις δεν έχω θέση, ούτε λόγο, ούτε άποψη. Πως το λένε… Θα ασχοληθώ μαζί τους μέχρι ενός σημείου, αλλά δεν θα μπω στη διαδικασία να συγκρίνω ποιος έχει τις πλέον ιδιότροπες συνήθειες, του τύπου αν λερώνονται τα πατάκια του μπάνιου μετά από κάθε χρήση, ή αν αφήνει το ποτήρι με το νερό δίπλα στο κομοδίνο, ή κάτι τέτοιο…

Το χειρότερο δε, και εκεί είναι που νιώθω τον κλειό να στενεύει, είναι όταν έρχεται η κριτική.

- “Εσύ Don; Βουρτσίζεις τα μαλλιά σου ωσάν τη Λώρα στο μικρό σπίτι στο λιβάδι πριν πέσεις για ύπνο;”

- “Χαχα… Όχι γλυκιά μου δεν χρειάζεται.”

- “Να, αυτά είναι αν είσαι μόνος σου”.

Και εκεί διακρίνεται μια εμφανής απέχθεια προς τις εργένικες συνήθειες αλλά και μια ενδόμυχη επιθυμία για αναβίωση των συνηθειών αυτών. Βέβαια, κανείς δεν θα παραδεχτεί, και δη μπροστά στο έταιρον ήμισυ ότι του’χει λείψει κάτι από όλα αυτά που διασκεδάζει κανείς καθημερινά όταν είναι μόνος του. Και τότε κάτι σκιρτά μέσα τους… Ίσως να είναι οι ενοχές που τόλμησαν να θυμηθούν την εργένικη ζωή. Όπως στα καρτούν που εμφανίζονται τα αγγελάκια με τα διαβολάκια και βάζουν ιδέες, μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιος είναι αυτός που βάζει την ιδέα να…

- “…Να σου γνωρίσουμε καμια κοπέλα!”

Αυτή την ιδέα. Κάποιος πιο θαρραλέος μάλιστα, μου δήλωσε ότι θα μου γνωρίσει μια κοπέλα και θα καταλήξω αρραβωνιασμένος μέσα σε έξι μήνες (Ενάμιση χρόνο πριν, κι ακόμη βέρα δεν έβαλα – έχω ισχυρές αντιστάσεις) . Αρχικά μπορεί να μοιάζει ανθρώπινο ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι. Μπορεί να μοιάζει σαν φιλική προτροπή να γευτείς κι εσύ τους μαγικούς καρπούς της ζωής, αλλά δεν είναι. Μπορεί να μοιάζει σαν κάτι το οποίο έρχεται αυθόρμητα στα χείλη τους όμως δεν είναι!

Είναι μια ανάγκη για πολλαπλασιασμό! Θεωρούν την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι τελματική, και θέλουν να σε βγάλουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα από αυτή. Θέλουν να γίνεις κι εσύ ένας από αυτούς. Να συζητάς για το πόσες χαρτοπετσέτες καταναλώνεις με το μεσημεριανό σου, ποια είναι η αγαπημένη μάρκα παντόφλας και άλλα τέτοια ευχάριστα καθημερινά πράγματα… Θεωρούν πως είναι κατάντια να είσαι μόνος τη σήμερον ημέρα, δηλαδή να μην έχεις μια σταθερή – σοβαρή σχέση και πρέπει να αναλάβουν δράση! 

Θα απαντήσω λοιπόν ευγενικά, και θα αναφωνήσω ενθουσιωδώς “Βεβαίως!”, αλλά προς το παρόν, προτιμώ να ανακαλύπτω το ταξίδι που οδηγεί εκεί, την πορεία από το τρυφερό φλερτ μέχρι τη σχέση. Προτιμώ να μην προδιαγράφω την κατάληξη του πράγματος και να μην κάνω “σχέσεις με σκοπό το γάμο” αλλά να γνωρίζω νέους ανθρώπους και να μοιράζομαι μαζί σας τις περιπέτειες μου. 

Άλλωστε, κάποιος πρέπει να το κάνει και αυτό…

This entry was posted on Wednesday, May 27th, 2009 at 12:35 am and is filed under Έρωτας, αγάπη..., Σχέσεις. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.