Σε ένα πρόσφατο επαγγελματικό δείπνο συζητούσαμε για μια φίλη, η οποία είναι πραγματικά πολύ γλυκιά κοπέλα και εξωφρενικά όμορφη. Χρόνια ταλαιπωρούσε το κορμί της στα γυμναστήρια, χρόνια πλήρωνε αισθητικούς και καλλυντικά για να έχει καθαρό και όμορφο πρόσωπο και παρόλα αυτά, η συνεργάτις μου, μου είπε ότι έχει ταλαιπωρηθεί πολύ στις σχέσεις της.

Πραγματικά, το γιατί δεν μπορώ να το καταλάβω, δεν χωράει στο μυαλό μου, λόγω τιμής. Πώς μπορεί κάποιος να μην την ερωτευτεί και να κάνει αυτή την υπέροχη κοπέλα, να μαρτυρήσει. Τώρα θα μου πεις, οι εκδιδόμενες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές και (ελπίζω τουλάχιστον) αυτή να μην είναι τίποτα από τα δύο. Εκεί λοιπόν κάπου άρχισα να αφαιρούμαι στις σκέψεις μου και πάνω από τα θαλασσινά που τσιμπολογούσαμε, σκεφτόμουν: είναι πραγματικά ΤΟΣΟ δύσκολο;

Είναι άραγε τόσο δύσκολο να βρείς έναν άνθρωπο με τον οποίο θα αισθάνεσαι ωραία, θα γελάς και θα κάνεις καλό σεξ; Μπορεί να με αποκαλέσεις επιφανειακό και ρηχό αλλά ξέρεις μέσα σου ότι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και ξέρεις ότι έχει να κάνει με τη χημεία. Όχι τη χημεία με τη μεταφορική έννοια, αλλά την κυριολεκτική. Γεύσεις, μυρωδιές, χρώματα κι αρώματα, η υφή του δέρματος, η αίσθηση των μαλλιών, είναι αυτά που σε πλημμυρίζουν με συναισθήματα και σε κάνουν να αναζητάς το έταιρον ήμισυ ξανά και ξανά. Μέχρι που να μπουν στη μέση όλα αυτά που κάνουν τις σύγχρονες σχέσεις να τινάζονται στον αέρα, λες κι είναι πυροτέχνημα τη Λαμπρή.

• Δουλειά

Μπορεί να παίζει ρόλο με δύο μέτρα και σταθμά. Αφενός “Δουλεύει τόσο πολύ που δεν βλεπόμαστε” το οποίο πρόβλημα δεν το αντιμετωπίζεις μόνο εσύ ή εγώ, αλλά όλοι μας. Αφετέρου το “τι δουλειά κάνει”. Δεν σας κρύβω, ότι έχω βγει πρώτο ραντεβού από το οποίο έφυγα οργισμένος, μιας και ήταν λες και βγήκα με συνεργείο του ΣΔΟΕ που προσπαθούσε να ανακαλύψει τα κρυφά μου εισοδήματα.

• Εγωισμός

“Εγώ θα τον πάρω τηλέφωνο;”, “Σιγά μην την παρακαλέσω”, και άλλα τέτοια πετυχημένα. Έλα, παραδέξου το. Κι εσύ το’χεις πει, κι εγώ και όλοι… Δεν είναι κακό. Αλλά με μέτρο και πάντα μέσα στα όρια του παιχνιδιού γιατί μετά αρχίζει το γλέντι. 

• Απαιτήσεις

“Θέλω να βγαίνουμε μόνο μαζί ή/και με άλλα ζευγάρια”, “Θέλω να με πηγαίνεις στα καλύτερα εστιατόρια”, “Θέλω να λατρεύεις τη μάνα μου”, “Θέλω…”… κι εγώ θέλω να μην έχεις εξωφρενικές απαιτήσεις για να τα πάμε καλά.  

• Προοπτική

“Πού πάει αυτή η σχέση;”, “Για ποιό λόγο είσαι μαζί μου;”, “Τι κάνουμε;”, “Πού βρισκόμαστε;”. Σχέση κάνουμε γλυκιά μου, όχι project management.

Αν το καλοσκεφτείς τελικά, δεν είναι και τόσο δύσκολο. Έχει να κάνει με τα ερεθίσματα που δίνεις και παίρνεις. Έχει να κάνει με το πως αντιδρά το σώμα σου και το μυαλό σου στο άκουσμα του ονόματος, στο άγγιγμα, στον ήχο της φωνής, στο φιλί, και αρκετοί λένε πως το 80% της σχέσης το ανακαλύπτεις στο πρώτο φιλί. Από τη στιγμή λοιπόν που ο άνθρωπος προτιμά να αφιερώσει χρόνο στο “πού πάει αυτή η σχέση” για παράδειγμα, ή στο να επιλέξει το καλύτερο εστιατόριο για να στεγάσει τον έρωτα του και δεν αφήνεται σε όλες εκείνες τις συναρπαστικές χημικές ενώσεις που συμβαίνουν στο σώμα του όταν είναι ερωτευμένος, τότε ναι, είναι πραγματικά τοσο δυσκολο. Σταματάει να είναι παιχνίδι και γίνεται γροθιά στο στομάχι. 

Keep it simple people, και δεν θα χάσετε…

This entry was posted on Wednesday, June 3rd, 2009 at 1:03 am and is filed under Έρωτας, αγάπη..., Διερωτώμαι... ????, Σχέσεις. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.