Facebook
Twitter
RSS
Γύρισα και πάλι το πρωί σπίτι. To ουίσκι έμοιαζε να μην έχει τη γεύση που με γεμίζει, τη γεύση που κάνει τις αισθήσεις να χορεύουν από το βαρύ άρωμα, την έντονη γεύση και την αίσθηση του ιδρωμένου ποτηριού στο χέρι. Ο καπνός από το τσιγάρο έμοιαζε να τυλίγεται γύρω από τα δάχτυλά μου, καθώς αδιάφορες εικόνες τρεμόπαιζαν στην τηλεόραση. Τα πάντα έμοιαζαν παγωμένα. Το ρολόι στον τοίχο, λες και είχε σταματήσει. Δεν υπήρχε ενδιαφέρον πια.
Έχει ήδη ξημερώσει και άλλη μια νύχτα τελείωσε. Το γλυκό σκοτάδι στο μεταίχμιο ανάμεσα σε νύχτα και μέρα αρχίζει να παίρνει άλλα χρώματα. Χρώματα γνώριμα σε πολλούς. Σε όσους βρίσκουν ενδιαφέρον στο παιχνίδισμα που κάνει ο έναστρος ουρανός με την καινούρια μέρα.
Ο Elvis Costello με το "I want you" έδωσε τη σειρά στο Roy Buchanan με το εκπληκτικό "The Messiah will come again". Σπασμένη η κορνίζα με τη φωτογραφία σου στον τοίχο. Σπασμένα όλα.
Ένα τσιγάρο τα άλλαξε όλα. Ένα τσιγάρο που ώρες πριν προσπάθησα να καπνίσω κι όμως, θα προτιμούσα να μην το είχα ανάψει καν. Ήθελα ο αέρας να παίρνει τον καπνό μακριά. Να αισθάνομαι ότι κάποιος τουλάχιστον ταξιδεύει. Αμηχανία. Δυο φιγούρες ξεχώρισαν στο σκοτεινό δρομάκι. Πιασμένοι αγκαλιά. Όταν έπεσε όμως το φώς στα πρόσωπα, τότε το αίμα πάγωσε. Ο καπνός του τσιγάρου σταμάτησε να ταξιδεύει και χιλιάδες εικόνες άρχισαν να διατρέχουν το μυαλό μου.
"Σκέψου λογικά, μη δείξεις ούτε συναισθήματα, ούτε έκφραση, τίποτα!", είπα στον εαυτό μου. Ένιωσα όμως πως το βλέμμα μου με πρόδωσε. Δεν ξέρω.
- "Καλησπέρα", είπα, προσπαθώντας να οπτικοποιήσω τον εαυτό μου. Ήθελα τα πάντα να δείχνουν παγερή αδιαφορία. Συναισθηματική πληρότητα. Σιγουριά.
- Καλησπέρα, είπε, και ακολούθησε μια ανούσια συζήτηση, χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Απλά ήθελα να δω τα μάτια της. Αν υπήρχε κάτι που θα πρόδιδε ότι δεν είναι καλά με τον τύπο. Ήθελα η γλώσσα του σώματός της να δείχνει ότι από ανάγκη τον κρατούσε επειδή "έτσι έπρεπε". Αυτός σιωπηλός, βυθισμένος στη βεβαιότητά του και στην αίσθηση του ζεστού κορμιού της αυτό το ψυχρό βράδυ.
Τίποτα όμως. Τίποτε από αυτά. Και τώρα… εδώ. Μόνος αυτό το βράδυ. Έχοντας χάσει τη διάθεσή μου να ονειρευτώ, να σκεφτώ τρόπους που θα την προσεγγίσω. Είχα να νιώσω έτσι 4 ολόκληρα χρόνια. Αυτή η γυναίκα μου ξύπνησε ένστικτα και συναισθήματα που για χρόνια είχα θαμμένα κάτω από την καθημερινότητα, σχέσεις, απωθημένα, αλκοόλ και νικοτίνη.
Καλή σου τύχη γλυκιά μου. Εύχομαι να είσαι ευτυχισμένη. Σ'ευχαριστώ που μ'έκανες να νιώσω και πάλι έτσι.
Μέσα στην ηρεμία της εικόνας μου, ενας γνώριμος ήχος με επαναφέρει στην πραγματικότητα…Είναι πάλι το τηλέφωνο…Ναι ξέρω..” Μια..Δύο…Τρείς..Η τέταρτη κοφτή”… Εδώ και 4 χρόνια η ίδια ιστορία…Όχι κάθε βράδυ…Αλλά πάντα εκεί..να κουδουνίζει όταν εγώ είμαι χαμένος στις σκέψεις μου..σαν να θέλει να μη τις κάνω…Ποίος ξέρει ποιός ανώμαλος θα είναι…Δε βαρέθηκε πια;…
Στην άλλη άκρη της γραμμής…Εκείνη. Καθέ βράδυ του λέει Σ’αγαπώ.. Με τον τρόπο της… Κι ας ξέρει πως είναι ο λάθος….
Kala koumpare… ti na sou pw… agaphsa kai ponesa. Filakia gia kalh arxh xxx
Αρχίσαμε….
I love you baby!!!!
Μια μέρα θα πάψω να σ’αγαπώ, ποτέ όμως δε θα πάψω να αγαπώ τις ημέρες που σ’αγάπησα.
@ zero Kala esy pantou to idio comment 8a mas afhneis?
O Kallitexnhs me ta podia kai tis meres pou agaphse???
Εσείς παντού τα ίδια post θα κάνετε?
Φώτη επιθυμώ το επόμενο σου post να είναι για πόδια!
Εντάξει εντάξει λοιπόν, ζητώ συγγνώμη!
Φωτούκο νόμιζα ότι είδες την πρώην σου με άλλον και σου φούντωσαν οι αναμνήσεις, αλλά τελικά εσύ είδες νέο γκομενάκι (να μην πω βυζαρού) με έναν μ*λ*κ* και ήθελες να σπάσεις τον μ*λ*κ* στο ξύλο και να φύγεις με τη βυζ… εεε γκομενάκι!
Το προηγούμενο quote το παίρνω πίσω λοιπόν και στη θέση του βάζω το εξής: “Το μεγαλύτερο βασανιστήριο στον έρωτα είναι να σου λείπει κάποια ενώ κάθεσαι ακριβώς δίπλα της ξέροντας ότι δε μπορείς να την έχεις.”
…επειδή τα έχει με τον μ*λ*κ*
Ευχαριστώ για τα comments.
@ vaggie: veronica…
@ zero: το πέτυχες
@ amalia: κουμπάρα, για σένα ότι και να πω είναι λίγο…
Αχχχ αυτο το άτιμο το φτυσιμο
Μα τι κακο ειναι κι αυτο επιτελους που παθαίνουμε ολοι. Αν το ιδιο ατομο που μας φτυνει αργοτερα πεσει στα ποδια μας μπορει να μας πεφτει και λίγο στην τελική, λεμε τώρα
Καλoρίζικο
Εγώ διάβασα το μπλόγκ σου ανάποδα!
Άρχισα απο το τελευταίο σου και να που έφτασα στο πρώτο.
Γράφεις πολύ όμορφα και χαίρομαι να σε διαβάζω. Μ’αρέσει όταν κάποιος που μπορεί να σκεφτεί τις καταστάσεις μπορεί να τις αποτηπώσει και στον γραπτό λόγο.
Φαντάζει γεμάτη η ζωή σου!
Καλή συνέχεια!
Μόλις μπήκα στο site τυχαία και είδα το σχόλιο του zero :”Μια μέρα θα πάψω να σ’αγαπώ, ποτέ όμως δε θα πάψω να αγαπώ τις ημέρες που σ’αγάπησα.” Άραγε ξέρεις αυτό από που είναι μεγάλε;;;;
Μου είναι πολύ γνώριμη η φράση και αξίζει να σημειωθεί (για την ιστορία) ότι είναι κλεμμένη από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη Η Μοναξιά Είναι Από Χώμα.
Όσοι είστε φρεσκοχωρισμένοι διαβάστε το είναι must.